Таърихи аз пӯлоди зангногир

Ихтироъ ва истифодаи пӯлоди зангногирро метавон аз Ҷанги Якуми Ҷаҳонӣ пайгирӣ кард. Дар он вақт, силоҳҳои ҷангии Бритониё аз сабаби фарсудашавии баррел аксар вақт ба ақиб фиристода мешуданд. Шӯъбаи истеҳсоли ҳарбӣ Бреарлиро супориш дод, ки барои ҳалли ин мушкилот пӯлоди хӯлаи ба-ба-муқовимат ва фарсуда-тобоварро таҳия кунад.

Брирли ва ёрдамчиёни ӯ аз сарчашмаҳои дохилӣ ва хориҷӣ навъҳои гуногуни пулод ва хӯлаҳои дорои хосиятҳои гуногун ҷамъоварӣ карданд, кори онҳоро дар мошинҳои гуногун санҷиданд ва пӯлоди мувофиқтаринро барои истифода дар силоҳ интихоб карданд. Як рӯз онҳо бо хӯлаи дорои миқдори зиёди хром таҷриба карданд. Санҷишҳои фарсудашавӣ нишон доданд, ки хӯлаи фарсудашавӣ-тобовар набуда, нишон медиҳад, ки он барои истифода дар яроқ номувофиқ аст. Онҳо натиҷаҳоро сабт карданд ва онҳоро партофтанд. Пас аз чанд моҳ, ёрдамчӣ бо ҳаяҷон ба сӯи Брирли бо як пораи пӯлоди дурахшон давид. — Ҷаноб, — ​​гуфт ӯ, — ин хӯлаи фиристодаи ҷаноби муллоро ҳангоми тоза кардани анбор ёфтам, оё мехоҳед, ки бо он таҷриба кунед ва бубинед, ки он дорои хосиятҳои хосе дорад ё не? «Ҳа!» — гуфт Брирли шодона, ба пӯлоди дурахшон нигоҳ карда.

Натиҷаҳои таҷрибавӣ исбот карданд, ки он аз пӯлоди зангногир ба кислотаҳо, сілтҳо ва намакҳо тобовар аст. Ин пӯлоди зангногирро соли 1912 як муллои олмонӣ ихтироъ карда буд, аммо мулло намедонист, ки он барои чӣ истифода мешавад.

Брайл дар ҳайрат монд: "Агар ин пӯлоди ба{0}}тобовар, вале ба зангзанӣ{1}}тобовар натавонист, ки барои сохтани силоҳ истифода шавад, оё онро барои сохтани зарфҳои табақ истифода бурдан мумкин аст?" Вай дархол ба кор шурУъ намуда, кордхои мевагй аз пулодн зангногир, чангак, кошук, косаи мева ва кордхои катшаванда месохт.

Пӯлоди зангногир аз Брайл дар соли 1916 дар Британияи Кабир патент карда шуд ва истеҳсоли оммавӣ оғоз ёфт. Аз он вақт инҷониб, пӯлоди зангногир, ки тасодуфан дар партовгоҳ кашф шуд, ба як падидаи ҷаҳонӣ табдил ёфт ва Ҳенри Брилейро “Падари аз пӯлоди зангногир” истиқбол карданд.